Wśród ważnych z punktu widzenia trwałości budynku kwestii należy przede wszystkim wymienić jakość materiałów. Tylko odpowiednio wysuszone drewno z określonych gatunków drzew spełnia wymogi solidnego materiału budowlanego na domy drewniane. Suszenie powinno być poprzedzone sezonowaniem oraz przeprowadzone metodą komorową. W efekcie współczynnik wilgotności drewna nie może przekraczać 20%. Warto przy tym pamiętać, że pęknięcia drewna są nieodłączną konsekwencją suszenia i nie świadczą o pogorszeniu jego stanu.  Drewno jako naturalny surowiec wymaga dodatkowej konserwacji w celu zapewnienia optymalnej ochrony przeciwpożarowej, przeciwgrzybicznej, uniemożliwiającej rozwój szkodników. Impregnacji podlegają pojedyncze elementy konstrukcyjne – bale. Często stosowana jest metoda zanurzeniowa („kąpiel na zimno”) w przystosowanych do tego pojemnikach. Atestowane impregnaty powinny wniknąć w głąb drewna i wykazywać oporność na wypłukiwanie przez wodę. Ściany zewnętrzne są szczególnie narażone na niekorzystne warunki atmosferyczne (opady i promieniowanie uv) stąd pokrywa się je specjalnymi substancjami nadającymi jednocześnie barwę (paleta kilku kolorów) oraz warstwa lakieru. W przypadku pierwszych symptomów ubytku impregnatu (płowienie powierzchni) należy ponowić zabieg w obrębie elewacji. Wewnętrzne ocieplenie domów z bali – wata mineralnej oraz płyty KG oprócz termoizolacji stanowią też mechaniczną zaporę przed oddziaływaniem ognia na drewniane ściany. Uwzględniając fakt, że większość pożarów ma swoje źródło we wnętrzu mieszkań to dodatkowa ochrona przed spaleniem całej konstrukcji domu. Sposób łączenia elementów konstrukcyjnych również decyduje o trwałości całego budynku. Standardem jest aktualnie łączenie bali na własne lub obce pióro (czasami podwójne). Wszystkie opisane zabiegi służą ochronie przed zniszczeniem, a także kreowaniu nowego obrazu domów z drewna jako domów trwałych.